Feeds:
Posts
Comments

 

 

 

‘Nou, nou, lekker ding, dat vertaal je wel erg losjes hoor. Schiller schrijft in zijn Ode an die Freude: “ein holdes Weib”, wer ein holdes Weib errungen, wie een aanvallige, mooie, lieftallige, vrouw veroverd heeft.’

Feisal stribbelt tegen: ‘ Jij vertaalt hold niet helemaal goed heb ik het gevoel. Dat vertaal je niet met mooi, lieflijk of bevallig, dat is niet sappig genoeg, dat is braaf en steriel. Neen, een holdes Weib dat is een lekker ding. Met alle respect trouwens. Dat erringen klinkt ook spannend: ringen, jammie!’

Und was will das Weib?’ vraagt Freud Sigmund , die van Peter de Wit dus, zich af.’

‘ Jongens we dwalen af,’ roept Willemijn, ‘we slaan aan het meanderen. Het gaat nu even om dat stukje over Beethoven en Baudet. Sorry: Baudet en Beethoven, natuurlijk.’

Rinne leest snel over het artikel op het beeldscherm: ‘ Baudet, borealis en Beethoven, begrijp ik. So what is the problem? Cultuur, dat is het geheel aan niet-erfelijke levensuitingen van een zelfbewuste mensen-gemeenschap. En ironie? Tja, gooi daar maar een stuk tekst van Richard Rorty tegenaan. Verders nog wat?’

‘ Die Baudet schrijft tenminste nog eens wat,’ bromt Feisal, ‘kom daar eens om bij die andere Haagse kaasstolpers. Die scheiden misschien hooguit af en toe een alinea van een business plan uit. Dat moet ze dan nog voorgekauwd worden ook. Als Baudet weer eens een stukje heeft gepleegd, zit de meute meteen hoog in de gordijnen en snatert luidkeels van alles over fascisme, alt-right en de rest.

Schiller schrijft Weib en Brüder. Hoezo? How about de HOLEBI en de vrolijke rest? Die moeten maar huilend afdruipen, aldus Schiller. Hier staat het:

Und wer’s nie gekonnt, der stehle
Weinend sich aus diesem Bund!

Die Schiller deugt dus ook van geen kant. Bijna een fascist, nietwaar? O jee, ben ik wel ironisch genoeg jongens?’

‘ Herr Schiller zal beslist geen grote fan van de Amsterdamse canal-gay-pride-proud-parade zijn, vermoed ik,’ meent Willemijn, ‘maar zeker weten, doe ik het niet.’

Rinne leest hardop: ‘ “De meeste van Baudets beweringen, dat liberalisme de grote vijand is, dat we de verschillen van de mens en culturen moeten benadrukken, komen volkomen overeen met wat Europese en Amerikaanse nieuw-rechtse nationalisten, van gematigd tot extreem, propageren, aldus Maly in Nieuw Rechts.” ‘
Hij zucht: ‘ Dat zal allemaal best. Wie is Maly in hemelsnaam? Ach, laat ook maar.’

Willemijn: ‘ Het is komkommertijd in de journalistiek en er moet toch nieuws op de plank komen. Dus dan maar iemand die toch al makkelijk in het nieuws ligt, dus Baudet.’

Feisal: ‘ Lees de slotregels eens, die zijn in dit kader best leuk: “Nu probeert Baudet Beethovens idealen hard weg te krassen, in naam van zijn nieuw-rechtse revolutie.”
Ik bedoel dat krassen. Denk je hierbij aan het krassen van de raaf of van de boreale uil, of associeer je dit meteen met krassen met een pen op papier, een partituur? Taal is zo leuk hè?!’

Rinne: ‘ Taal is zeker leuk, maar ook gevaarlijk, daarom wordt de Nederlandse taal in ons onderwijs ook afgeschaft.’

Willemijn vindt dat er met het Nederlands nog valser, gemener, maar effectiever wordt omgesprongen, door het (de Nederlandse taal dus) eerst grondig te vervuilen, te contamineren. De ontzetting van de Nederlandse taal, denk hier maar even over na. Is ontzetting hier als zelfstandig naamwoord, overgankelijk of on-overgankelijk bedoeld? Roept u maar! Ze zegt: ‘Op een gegeven ogenblik is het Nederlands zo vervuild en dermate smerig, dat geen fatsoenlijk mens het nog in de mond wenst te nemen. Mission accomplished!

Fredrik Jameson heeft het over The Prison-House of Language,’ brengt Feisal in herinnering, ‘ de uitleg van dat boekje (het is maar zo’n 230 pagina’s – isbn 0-691-01316-0) ging me dat weekend wat boven de pet moet ik bekennen, maar de relatie, de parallel, die bij die gelegenheid werd gelegd met Erving Goffman’s Totale institutie, vond ik vruchtbaar: taal als dwangbuis, keurslijf, als gevangenis. Mensen met een beperkte vocabulaire staan werkelijk op achterstand.’

Rinne: ‘ Dat klopt in veel gevallen, maar daar praten we nog over. Hier vind ik de ironie zo ironisch wanneer je bedenkt dat Beethoven zijn Derde, de Eroica, aan zijn superheld Napoleon had opgedragen, totdat hem ter ore kwam (was Beethoven toen al stokdoof?) dat Nappie zichzelf tot keizer had gekroond. Napoleon was nota bene hard bezig om Europa te verenigen – a very very ever closer union onder de heerschappij van Frankrijk, dat wel. Napoleon was de Eurocraten van nu vér vooruit en hij ging voortvarender te werk – und seid Ihr nich willig so brauch’ ich gewalt !

‘ Ja, ja!’ roept Feisal, ‘Nappie wilde zelfs dat Rusland bij Europa ging horen. Net als Adolf, later! Maar tja, die Russen dat zijn van die koppige middeleeuwse boeren, die weten niet wat goed voor ze is. Nog steeds niet. Daarom moeten we de Oekraïne inlijven en de NAVO versterken! Wij, van de Verlichting, de Wereldvrede, de Vrije marktwerking, de Mensenrechten, de euro en zo jeweetwel.’

Willemijn vindt dat de ironie nu wel ruimschoots aan bod is gekomen en zij wil weten wat of wij, hier, van Forum denken als partij om op te stemmen, straks, bij de Kamerverkiezingen.

Feisal: ‘ Ik bekijk aandachtig wat de diverse politieke kongsi’s aan verkiezingsbeloften in de aanbieding doen en hebben. Alleen de club met serieuze plannen en voornemens, dus menselijkerwijze haalbare en op resultaat verifieerbare plannen. Geen demagogische luchtfietserij in de trant v
an CO2-uitstoot verminderen en zo. De politicus die bijvoorbeeld de woningnood serieus agendeert en daar realistische doelen, harde targets, voor stelt, en die de migrantenimport wil stoppen, die scoort tamelijk hoog bij mij. Het milieu beheren, dus de plastic soep uit de oceanen vissen en geen vijfhonderd of meer modellen en merken stofzuigers meer produceren. Geen EU-uitbreiding en dus agresssie van de NAVO meer. Dit soort dingen. Breng eerst je eigen huis op orde. De rest mogen ze in hun pijp stoppen en oproken. Dat is allemaal platte propaganda en reclameprietpraat waar niks van terecht komt.’

‘Mij idee,’ zegt Rinne, ‘tastbare en haalbare politiek, zoals het herstellen van de mogelijkheid referenda te instigeren. Goede en goedbetaalde leraren en geen onrust meer in ons onderwijs. De Rechtspraak moet op orde zijn; geen Officieren van Justitie die in Thailand de beest uithangen, en deugdelijke wetgeving. Last but certainly not least: de Belastingdienst – de ruggegraat van een ordentelijke Democratie! – dient soepel en feilloos te werken. Hier hebben de Haagse pluchekonijnen hun handen vol aan, zeker gezien de beperkte intelligente vermogens waarover de meesten beschikken. Hoe ze dit allemaal willen regelen, is hun pakkie-an. Daar worden ze zwaar voor betaald. Me dunkt 120.000 euri per jaar vind ik een riante wedde. Zo’n loon scoren ze nergens in de private sector – waar ze toch allemaal zo mee dwepen.’

Willemijn: ‘ Daarom staat Forum toch hoog op mijn lijstje om eventueel op te stemmen. Dat merk is hoe je het ook bekijkt toch een nieuwe, club die nog niet over gevestigde distributieve netwerken (protocollen en routines om de buit onderling te verdelen) beschikt. Tenminste als Baudet nog van de partij is en als Forum met een zinnig en serieus programma komt. Desnoods met uilen en Latijnse citaten. Ludiek en luchtig mag. Meneer Henk Otten mag dan onkreukbaar-fatsoenlijk zijn, mij inspireert hij totaal niet.
Al die andere clubs hebben de afgelopen decennia doodordinair met de neoliberalen van Rutte geheuld en van harte meegewerkt aan deze maatschappij van berekenende duitenpletters, dus die vertrouw ik voor geen sikkipit meer. Hypocriete collaborateurs en louche ladenlichters. Die vervallen zo weer in hun routine, wat ze ook beloven.’

Feisal: ‘ Goed, dat hebben we dan ook weer gehad. Genoeg nonsensikalia. Nu ga ik ga lekker shoppen voor holde Weiber, zum erringen. Vielleicht.’

Rinne: ‘ Du schafftst’s bestimmt. Jedenfalls: Hals- und Beinbruch!’

 

 

Wynia’s Week: Het woonbeleid is wanbeleidPublished on Mar 27, 2019

Er is een grote schaarste aan woningen in Nederland, vooral voor wie geen eigen geld en een bescheiden inkomen heeft. Wat Syp Wynia betreft is het een van de belangrijkste sociale kwesties van de Rutte-jaren. Alles is voor politici belangrijker dan het dak boven het hoofd van de gewone burger. Er komen ieder jaar 100.000 nieuwe inwoners bij in Nederland, uitsluitend door immigratie. Maar niemand lijkt zich af te vragen dat daarmee de woningnood wordt vergroot.

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Peter_de_Wit

 

https://www.google.com/search?q=peter+de+wit+burka+babes&tbm=isch&source=univ&client=firefox-b-d&sa=X&ved=2ahUKEwimh5v8hfPjAhXjQ98KHddGD0MQsAR6BAgJEAE&biw=1366&bih=654

 

 

(08 aug. 2019)

 

 

 

tax-evasion-70

Belasting ontwijking op de manieren en de op de schaal zoals in de Panamapapers weer eens uit de doeken wordt gedaan, is slecht nieuws. Daarom staat het op de voorpagina’s. U kunt het bij Gabriel Zucman nog eens dunnetjes, maar gedocumenteerd beredeneerd, nalezen in zijn recente boek ‘Belastingparadijzen’.

Geen overheid kan financieel-fiscale misdrijven voorkomen. Sterker nog: menige overheid lijkt inmiddels financiële misdrijven te faciliteren.

Het beklemmendste aan de laatste onthullingen middels de Panama-papers is dat ze voor de meesten van ons geen verrassingen meer in petto hebben. Wij verwachten niet anders meer. Een eerlijke bankier of politicus bestaat al lang niet meer, maar het lijkt buiten ons om te gaan en allemaal op een andere planeet te gebeuren.

In het manifest van Jan Alleman (John Doe) staat onder het kopje ‘Politieke lafheid’ onder andere dat

‘Jennifer Shasky Calvery, het hoofd van de dienst voor de bestrijding van financiële misdrijven van het ministerie van financiën in de VS recent haar aftreden heeft aangekondigd om aan de slag te gaan bij de HSBC, één van de beruchtste banken ter wereld.’

Het manifest van Jan Alleman (het lek, of een van de lekken, van de Panamapapers) is in het Engels te lezen op de site van de Süddeutsche Zeitung en in Nederlandse vertaling door Hans Moerbeek in de Trouw van vandaag (7/5/2016).

Jan Alleman/John Doe begint zijn manifest met het aan de kaak stellen van de groeiende inkomensongelijkheid wereldwijd. Dat er rijke mensen zijn, is van alle tijden en dat de een rijker is dan de ander is niet per definitie verkeerd. Maar de plotselinge explosieve toename van die inkomensongelijkheid is de moeite van een nadere analyse waard. Wat veroorzaakt de groeiende inkomensongelijkheid, welke tot nu toe onderbelichte factoren liggen ten grondslag aan de wonderbaarlijke vermenigvuldigingen van vele vermogens? Heeft het nog iets te maken met economische activiteiten zoals wij die kennen? Met dingen maken, verkopen en kopen? Zijn er andere ‘dingen’ op het toneel verschenen waarover wij (de door ons gekozen overheden) intussen geen zeggenschap meer hebben? Leven wij tegenwoordig in parallelle werelden?

Jan Alleman laat er geen misverstand over bestaan. Het draait om financiële producten in de ruimste zin des woords en het antwoord luidt volgens hem: ‘[E]en enorme, alomtegenwoordige corruptie. En het is geen toeval dat het antwoord afkomstig is van een juridisch advieskantoor. Mossack Fonseca was meer dan alleen een radertje in de machine van vermogensbeheer en heeft zijn invloed gedurende tientallen jaren aangewend om overal ter wereld in het belang van criminelen wetteksten te formuleren en wetten om te buigen. ‘

Jan Alleman lijkt tegen beter weten in te geloven in een keer ten goede van deze naargeestige ontwikkeling. Zo laat zich zijn slotbetoog tenminste lezen.

Jan Alleman gelooft dat de openbaarmaking van de ondermijnende praktijken uiteindelijk de wal zal zijn die het schip keert. Informatie achterhouden en onderdrukken zal de mondiale machthebbers en de geglobaliseerde establishments niet tot in eeuwigheid van dagen lukken: ‘Toentertijd was er militaire macht nodig om het volk weer onder bedwang te krijgen. Nu is het beperken van informatie net zo effectief, of misschien nog wel effectiever, aangezien de handeling vaak onzichtbaar is. We leven echter in een tijd van goedkope, onbeperkte digitale opslagruimte en snelle internetverbindingen die landsgrenzen overschrijden. Er is niet veel voor nodig om te begrijpen dat de volgende revolutie – van het begin tot het einde, van de eerste letter tot aan een wereldwijde berichtgeving door de media – een digitale zal zijn.’

Jan Alleman stelt echter vast dat de rot en kanker in het merg van het systeem zijn doorgedrongen: ‘[W]anneer er een informant nodig is om alarm te slaan, zouden we ons allemaal nog veel meer zorgen moeten maken. Dat is namelijk een signaal dat alle middelen om ervoor te zorgen dat de macht in de samenleving eerlijk verdeeld blijft, hebben gefaald, dat het defect tot in de kern van het systeem is doorgedrongen en dat ernstige instabiliteit wel heel dichtbij komt. Dit is dus de tijd om in actie te komen, en dat begint met het stellen van de juiste vragen.’

De enige juiste vraag lijkt momenteel: hoeveel moet er worden weggesneden en geamputeerd en is dat nog mogelijk zonder dat de patiënt de geest geeft?

* * *

De revolutie al een digitale zijn’ in Trouw, za. 07.05.2016

John Doe’s Manifesto’ in het Engels. Op de site van de Süddeutsche Zeitung

Jerry Mager: ‘Belastingparadijs Panama ligt in Luxemburg & Zwitserland ….’

Financial Crimes Enforcement Network Director Calvery to Depart

 

HSBC-70prct

 

 

 

 

 

Volkskrant 20/09/2014, 21:30 − bron: ANP

De SP voelt niets voor lijstverbindingen met de PvdA bij de Provinciale Statenverkiezingen van volgend jaar. ‘Het is niet logisch dat de SP de regering aan een meerderheid in de Eerste Kamer gaat helpen’, zegt SP-Kamerlid Ronald van Raak. De politiek ledenraad van de PvdA sprak zich vandaag in Den Bosch uit voor een lijstverbinding met GroenLinks en de SP.
Volgens het voorstel waar de ledenraad zich achter schaarde, staat links Nederland er in de peilingen beroerd voor en is een links blok in de Senaat ook na de verkiezingen volgend voorjaar hard nodig. ‘Maar het zal nog een hele toer worden om hier overeenstemming over te bereiken’, zegt PvdA-partijvoorzitter Hans Spekman over de lijstverbindingen in de provincies. ‘De achtergrond hiervan is dat wij vinden dat de SP en GroenLinks gewoon dichtbij ons staan. ….. ‘

Samsom_moeilijk

 

 

 
spekman houdt van roemer

 

 

 

 

 

Samsom-de uitruiler

Dickerdack over de PvdA

Weblog – Jet Bussemaker (PvdA-minister van Onderwijs) Weblogbericht | 04-12-2013

Als je je bij een universiteit inschrijft en ettelijke duizenden euro’s betaalt om een bachelor- of masterdiploma te halen moet je er vanuit kunnen gaan dat het een echte universiteit is, die echte diploma’s afgeeft.

Graduating-students-007

Dat klinkt als een open deur. De werkelijkheid is echter weerbarstiger, heeft de al Huraa- ‘universiteit’ ons de afgelopen weken laten zien. Deze ‘universiteit’ – ik zet de aanhalingstekens er met opzet bij – heeft jarenlang diploma’s afgegeven, die niet waren wat ze leken te zijn. Studenten dachten dat ze een wettelijk erkend diploma hadden gekregen en dus een wettelijk erkende bachelor- of mastergraad hadden behaald maar de ‘universiteit’ had niet de bevoegdheid die graden te verlenen.

http://www.rijksoverheid.nl/regering/bewindspersonen/jet-bussemaker/weblog  professormet bul

 

Arrestaties fraudezaak Bulgaren door tv-programma
http://www.trouw.nl/tr/nl/5133/Media-technologie/article/detail/3481569/2013/07/25/Arrestaties-fraudezaak-Bulgaren-door-tv-programma.dhtml

Bewerkt door: redactie – Trouw 25/07/13, 11:28 − bron: ANP

Een KRO-uitzending in april die grootschalige fraude met toeslagen door Bulgaren aan het licht bracht, was de reden voor de aanhouding van een Rotterdammer en twee Bulgaren.

 

blauwe blazer, Bulgaren nodig euro 2013 okt 2013

Net als Cort voelt Rutte tijdgeest aan, beweert
Hans Goslinga in TROUW 29/09/13, 08:00

“NRC Handelsblad publiceert vandaag de uitslag van een enquête naar wie de beste premier van het land was sinds 1900. Ik heb Cort van der Linden bovenaan gezet, omdat hij met zijn doorbraken scherp aanvoelde dat de tijd rijp was voor een volwaardige democratie, waarin ook arbeiders, kleine luyden en vrouwen een stem kregen en de pluriformiteit van opvattingen werd erkend. In dit perspectief gaf de voor visieloos versleten Rutte eveneens blijk van gevoel voor de geest van de tijd: ‘Het land is verder dan de politiek. De mensen regelen zelf al wat ze samen, onafhankelijk van de overheid, kunnen regelen’. “

jerry mager reageert30/09/13

Cort v.d. L.. zou zich in zijn graf omdraaien indien hij zou weten hoe zijn “liberaal” inmidels wordt gebruikt door de huidige club die zich onder die vlag afficheert. Het liberaal van Cort is natuurlijk niet gelijk aan het liberaal van Rutte c.s.. Net zo min als dat met sociaal-democraten het geval is. Dus voor Willem Drees geldt hetzelfde als voor C.v.d.L.. Indien Drees zou meemaken hoe Samsom en Asscher – om de twee laatste PvdA-voorlieden maar bij de kop te pakken – zich manifesteren onder PvdA-banier dan zou de brave man een toeval krijgen.
De tijdgeest die Rutte vlgs Goslinga feilloos aanvoelt, is dezelfde waarin een ‘verkiezing van de beste premier’ op touw wordt gezet: de tijdgeest van ‘The Voice’ en van ‘Big Brother’ dus. Bij die tijdgeest passen personen als Rutte, Samsom, Wilders en de rest, perfect op het politieke pluche. Ook HG voelt de tijdgeest feilloos aan blijkens het feit dat hij aan het circus meedeed. Positief punt: ook HG stemde op een dode premier.

Johan_de_Witt_(1625-1675),_Grand_Pensionary_of_Holland, 30 procent  . jpg

door Jerry Mager
gepost op vrijdag, 28 juni 2013

“Yet we might interpret the implications of Weber’s work in quite a different fashion. The core of capitalist spirit was not so much its ethic of denial as its motivational urgency, shorn of the traditional frameworks which had connected striving with morality.”
Anthony Giddens (1994:70): Living in a Post-Traditional Society

“Das Problem des Vertrauens besteht nämlich darin, daβ die Zukunft sehr viel mehr Möglichkeiten enthält, als in der Gegenwart aktualisiert und damit in die Vergangenheit
überführt werden können. ( ) Die Zukunft überfordert das Vergegenwärtigungspotential des Menschen. Und doch muβ der Mensch in der Gegenwart mit einer solchen, stets überkomplexen Zukunft leben. ( ) Diese Leistung ist unvertragbar. ( ) Vertrauen ist eine der Möglichkeiten, sie zu erbringen.“
Niklas Luhmann (1968:10): Vertrauen.

“In risk issues, no one is an expert, or everyone is an expert, because the experts presume what they are supposed to make possible and produce: cultural acceptance.”
Ulrich Beck (1994:9): The Reinvention of Politics

“The universality of capitalism resides in the fact that capitalism is not a name for a ‘civilization,’ for a specific cultural-symbolic world, but the name for a neutral economico-symbolic machine which operates with Asian values as well as with others, so that Europe’s world wide triumph is its defeat, self-obliteration, the cutting of the umbilical link to Europe.”
Slavoj Žižek (2009:318): The Parallax View

Naar een dienstbaar en stabiel bankwezen” luidt de titel van het rapport dat de Commissie Structuur Nederlandse Banken onder leiding van oud-Rabobanktopman Herman Wijffels vandaag (vrijdag, 28 juni 2013) presenteert aan de Nederlandse politiek.

Voor iedereen die de narigheid in de financiële sector de afgelopen periode enigszins gevolgd heeft, is dit rapport vooral een verhaal van de bekende open deuren. Hiermee bedoel ik geenszins een diskwalificatie. Voornaamste oogmerk en functie van het rapport lijkt te zijn: Nederlandse politici een legitimatie bieden om met name de Nederlandse hypotheekregelingen en de vastgoedmarkt grondig op de schop te nemen: kijk eens mensen, het moet nu eenmaal gebeuren, het is niet onze schuld. In dit rapport van bijna 50 pagina’s leggen de experst nogeens haarfijn uit waarom het zo dringend nodig is dat onze hypotheekrenteaftrekregelingen grondige herziening behoeven. Misschien kunnen in de bancaire biotoop niet vaak genoeg open deuren worden ingetrapt. Dat bankiers, toezichthouders, lobbyisten, politici en dergelijke lieden, nodig te drogen moeten worden gehangen en op de tocht gezet, hebben de gepasseerde crises me dunkt keer op bewezen, benadrukt en onderstreept.
Enige saillante punten en passages die mij in het rapport opvielen stip ik hier kort aan. Ik verwijs hierbij naar de pdf-versie die op internet is te lezen en van het web gedownload kan worden.

dagobert_duck_0391 - 40 procent afbeeld

Verlies van vertrouwen

Curieus dat de opdracht aan “de banken” om ons vertrouwen te herwinnen als laatste wordt genoemd van de elf aanbevelingen die commissie Wijffels op pagina 11-12 doet.
Publiek vertrouwen vestigen, bestendigen, koesteren, uitbouwen en nimmer beschamen, zou het vanzelfsprekende mission statement van banken dienen te zijn. Het opkalefateren van hetgeen er nu nog rest aan rudimentair vertrouwen in bankiers c.s., is vanzelfsprekend de eerste opdracht die bankiers, toezichthouders, politici, rating agencies, lobbyisten en al die andere personen die in de financiële biotoop grasduinen, zich hevig, dringend en urgent moeten aantrekken. Daarom dat punt 11 vooraan moet staan en niet als spuit elf en hekkensluiter fungeren.
Uit de samenvatting op pagina 7: “De aanleiding voor dit onderzoek is dat de banken in de afgelopen jaren onvoldoende dienstbaar en stabiel zijn geweest. (… ) Tijdens de crisis bleken verschillende banken in Nederland omvangrijke staatssteun nodig te hebben. Daardoor is een vertrouwensbreuk ontstaan tussen de maatschappij en de banken. Dit is ernstig omdat banken essentiële functies voor de economie vervullen.
De oorzaak van de vertrouwensbreuk leggen bij het feit dat banken omvangrijke staatssteun nodig hadden om niet om te vallen, is inmiddels een bekende en treurige move. Zoiets in de trant van: er stak een harde wind op en toen dreigden de banken dus om te vallen. Zomaar en zonder dat ook maar iemand er iets aan zou hebben kunnen doen. Aan de oorzaken van de laatste financiële crisis wordt min of meer voorbijgegaan, terwijl het precies de oorzaken van die crisis zijn (i.e. incompetente, verzakende, bankiers en toezichthouders!), die voor eroderend publiek vertrouwen in de bankwereld zorgen.
Het consequent spreken over “de banken” vind ik bijna net zo sneu. Banken zijn immers reïficaties, concepten die verstoffelijkt worden, maar het blijven desniettemin abstracte begrippen. Banken graaien niet naar bonussen bovenop hun toch al onwerkelijke salarissen. Banken doen niets. Het zijn de piepeltjes die de banken bevolken die het hem doen. Deze personen als “de banken” benoemen, houdt ze anoniem en amorf, zij krijgen geen gezicht, het zijn onzijdige geslachtloze wezens, net zo ongrijpbaar als “de vergrijzing” en “de klimaatverandering”.

Banken dienen het verloren vertrouwen te herwinnen door te laten zien dat zij er zijn voor de klant en dat zij de belangen van de maatschappij in het oog houden.(… ) Het impliciete sociaal contract, dat van oudsher geldt tussen banken en de maatschappij, dient te worden herbevestigd. Dit contract houdt in dat de overheid de banken beschermt tegen irrationeel gedrag van klanten (bankruns) en tijdelijke liquiditeitstekorten. In ruil hiervoor verwacht de maatschappij van banken dat zij hun rol in de economie vervullen,hun cliënten adequaat bedienen en veilig opereren.” (p. 17)
Banken kunnen geen vertrouwen winnen, en bankruns typeren als irrationeel gedrag van klanten, vind ik vrij kwalijk. De schuld ligt wederom niet bij de blunderende bankiers en tukkende toezichthouders, maar bij ons, het irrationele publiek. Waarom willen mensen hun geld terug van een bank? Dat willen mensen omdat ze de boel niet vertrouwen. Is dat irrationeel? Als er geen reden voor dat wantrouwen zou zijn, ja dan wel. Echter, het recente verleden en de huidige gang van zaken laten ons onverbloemd en keihard zien dat het juist irrationeel zou zijn om zoals – ooit en heel lang geleden – een onbegrensd vertrouwen in banken (en de bankiers!) te blijven stellen. Dus “het impliciete sociaal contract” tussen banken en de burgers geldt niet langer als vanzelfsprekend. Dus “herbevestigen” van dat sociaal contract (zie hierna) kan helemaal niet, want iets wat er niet (meer) is, kan niet herbevestigd worden. Dat vertrouwen moet van de grond af worden opgebouwd. De bankiers c.s. lijken nog niet erg enthousiast om daaraan mee te werken. Zij hebben de smaak van slapende-rijk-worden inmiddels flink te pakken. Om ze daarvan te laten afkicken, zijn veel sterkere middelen nodig dan rapporten berstensvol omzwachteld taalgebruik.

– “afwikkeling” (zie o.a. pagina 11,15,21,24,26)
Het woord “afwikkeling” is een voorbeeld van zo’n eufemisme dat verantwoordelijkheidvervagend en -verstuivend werkt.

– “gestuurd door het marktmechanisme” (pagina 7,17) vind ik een weinig geruststellende woordcombinatie, waaruit blijkt dat marktfundamentalisme en marktfetisjisme diep in de haarvaten is doorgedrongen en bij velen neuronaal ingesleten.

p. 17: “De commissie beveelt aan dat banken het sociaal contract herbevestigen door hun visie op de rol die zij in de samenleving vervullen te expliciteren in een maatschappelijk statuut en daarover de publieke dialoog aan te gaan. Hierin kunnen banken gezamenlijk aan de maatschappij verklaren wat zij zullen doen om te zorgen dat zij dienstbaar en stabiel zullen zijn. De functie van een dergelijk document is dat het kan helpen waarborgen dat banken in de juiste geest handelen, iets dat met alleen maar meer regelgeving niet te bereiken is. Banken kunnen daarin uiteenzetten hoe zij hun rol in de allocatie van kapitaal ten dienste van de Nederlandse economie zullen invullen en daarover het maatschappelijk debat voeren.” (p. 17)
Gooi dat maar in m’n pet. Natuurlijk is regelgeving alleen, hoe uitgewerkt en gedetailleerd ook, niet werkbaar. Maar, zou het werkelijk helpen ons vertrouwen in de bankiers (“banken” zijn reïficaties die afstand scheppen en verantwoordelijkheden verstuiven ) opnieuw te vestigen, wanneer die bankiers ons vertellen “wat zij zullen doen om te zorgen dat zij dienstbaar en stabiel zullen zijn” ? Ik waag dat te betwijfelen.
Onze pensioenen worden nog steeds gekort vanwege de rotzooi die deze bankiers ervan hebben gemaakt. In feite betekenen pensioenkortingen dat het loon waartegen wij destijds onze arbeid leverden, met terugwerkende kracht wordt afgewaardeerd, verlaagd. Wij kunnen daar helemaal niets tegen doen. Wat voor mooie frases de directeur van het ABP mij ook voorschotelt om mij de onvermijdelijkheid van deze diefstal (herstructurering en korting zijn een ordinaire, platte, eufismen) te laten inzien, mijn rancune jegens de veroorzakers van de ellende wordt er niet minder op. Integendeel. Zij denken blijkbaar dat ik hun verbale verlakkerij voor zoete koek slik!

De koninklijke weg naar verbetering van de stabiliteit van banken is versterking van de kapitaalpositie teneinde de afstand tot faillissement (distance to default) te vergroten.” (p. 8) Helemaal niet. De koninkelijke weg is het werk te laten doen door betrouwbare en competente professionals en niet door hebzuchtige sukkelaars die van toeten nog blazen weten en alleen zijn geïnteresseerd in hun bonussen en remuneraties.
Daarnaast stel je toezichthouders aan die niet zitten te slapen en die ook verstand van zaken hebben. Want hoezeer je de kapitaalposities van banken ook versterkt, tegen domheid is geen kruid gewassen, om van kwaadwillige hebzucht en moedwillig maatschappelijk vandalisme maar te zwijgen.

Banken die deposito’s aantrekken dienen excessieve risico’s te vermijden. Om dit te bereiken zijn internationaal voorstellen gedaan om het depositobedrijf af te schermen van bepaalde risicovolle activiteiten en daardoor de stabiliteit te vergroten.” (p. 24) Dit verwijst naar The Glass-Steagall Act uit 1933, die voorzag in de scheiding tussen de commercial banks en de investment banks.

Verreweg het belangrijkste vind ik opmerkingen als: “14. Bestaande eisen voor het deskundigheid en betrouwbaarheid van bestuurders en commissarissen worden omgevormd tot een meeromvattende geschiktheidstoets. Toelichting: Voor commissarissen geldt voortaan ook een deskundigheidseis (voorheen behoefden commissarissen alleen deskundig te zijn voorwat betreft de bedrijfsvoering). Naast op integriteit, kennis, vaardigheden,worden bestuurders en commissarissen ook beoordeeld op bestuurlijke enleidinggevende vaardigheden, professioneel gedrag en toegevoegde waarde(geschiktheidstoets).(p.36) Natuurlijk, het klinkt nobel en rechtschapen, maar we moeten eerst maar eens afwachten en zien, en dan nogmaals ZIEN, wat hiervan in de praktijk allemaal terechtkomt. Het overzicht in Bijlage 6 (pp. 42-44) is degelijk, al zou ik de Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act (2010) en prominenter plek gunnen dan in de voetnoet 25 op pagina 42. Juist omdat hij door politici, bankiers en beleidmakers grotendeels genegeerd lijkt worden.

Dagobert Duck hates everybody - 40 procent afmeting

John Lanchester over de financiële biotoop en zijn bevolking, in the London Review of Books

“The lack of trust simply withdraws activities. It reduces the range of possibilities for rational action. ( ) It prevents, above all, capital investment under conditions of uncertainty and risk. ( ) Through lack of trust a system may lose size; it may even shrink below a critical threshold necessary for its own reproduction at a certain level of development.”
Niklas Luhmann (1988:104): Familiarity, Confidence, Trust: Problems and Alternatives

“During the credit crunch, the conditional aspect of Libor became overpoweringly apparent, since the salient fact about the interbank market was that banks were refusing to lend money among themselves. That, in essence, was what the credit crunch was: banks being too scared to lend to each other.”
John Lanchester: Are we having fun yet?

Spannender dan dit rapport van de Commissie Wijffels (hoewel: alle uitingen in de goede richting zijn meegenomen) leest het artikel van John Lanchester in The London Review of Books – 2013 no. 13 04 juli: Are we having fun yet? ….. on the banks’ barely believable behaviour.
Lanchester legt de vinger nadrukkelijk op de zere plek: de mieze (morele) kwaliteit van degenen die met ons geld omspringen. Het artikel in LRoB is vrij toegankelijk. Ik selecteer er enkele passages uit.

“As anyone who’s been there recently can testify, the blame in Spain falls mainly on the banks – as it does in Ireland, in Greece, in the US, and pretty much everywhere else too. Here in the UK, feelings were nicely summed up by the Parliamentary Commission on Banking Standards, which reported on 19 June that ‘the public have a sense that advantage has been taken of them, that bankers have received huge rewards, that some of those rewards have not been properly earned, and in some cases have been obtained through dishonesty, and that these huge rewards are excessive, bearing little or no relation to the work done.’
The report eye-catchingly called for senior bankers to face jail.
In the midst of this cacophony of largely justified accusations, the banks have had a strange kind of good fortune: the noise is now so loud that it’s become hard to hear specific complaints of wrongdoing. That’s lucky for them, because there’s one particular scandal which really deserves to stand out. The scandal I have in mind is that of mis-sold payment protection insurance (PPI). The banks are additionally lucky in that there’s something inherently unsexy about the whole idea of PPI, from the numbing acronym to the fact that the whole idea of a scandal about insurance payments seems inherently dreary and low-scale. But if there hadn’t been so much other lurid wrongdoing in the world of finance, and if mis-sold payment protection insurance had a sexier name, PPI would stand out as the biggest scandal in the history of British banking.

This is a big claim to make: an especially big claim to make at the moment, when bank scandals come around with a regularity which in almost any other context would be soothing. Here’s a short recap of some of the greatest hits of the noughties. Just to keep things simple, I’m going to leave out the biggest of them all, the grotesque toxic-asset and derivative spree which took the global financial system to the edge of the abyss. That was the precursor and proximate cause of the difficulties which are affecting the entire Western world at the moment, but the causal mechanisms connecting the initial crisis and our current predicament are a separate subject.
The crisis and its consequences are too big to count as a scandal: they’re more like a climate. We can all agree that we’d prefer a different climate. We can all agree that we have no idea when this one will change.
( … )
The trouble with this thinking is that it missed out the fundamental fact about banking: that it is based on trust – on credit in more than just the economic sense. Trust is the banks’ most important intangible asset: if it were lacking, none of us would ever use them for anything, ever. In a sense, trust is what banks do. In a capitalist economy, companies make money by supplying needs or wants: we pay for things knowing that some of that money is profit for the businesses involved, and are in general content to do so, because we know that’s how the system works. Companies align themselves with our interests and make money in the process.
( … )
Banks are perfectly placed to make money by aligning themselves with their customers’ interests. That process is baked into what they do: they align themselves with us by taking our deposits and looking after them safely, and they align themselves with us by lending us money to buy things and houses and keep the economy running. Their business is our interests. Or should be. But the PPI scandal showed a fundamental breach in that alignment between them and us. The other scandals of recent years are variations on the theme of banks breaking rules and making mistakes. This, though, wasn’t a mistake or a rule-breach, or rather it was, but the main thing about it was an order of magnitude more important. PPI was about banks breaking trust by exploiting their customers, not accidentally, but as a matter of deliberate and sustained policy. They sold policies which they knew did not serve the ends they were supposed to serve and in doing so treated their customers purely as an extractive resource. That is why, uncharismatic as it sounds and dreary in many of its specifics as it is, PPI is the worst scandal in the history of British banking: the one that shows just how badly wrong the industry had gone, and just how fundamentally it violated what should have been its basic values. No wonder that there’s been what the Parliamentary Commission on Banking Standards, in the very first sentence of its 571-page report, calls ‘a profound loss of trust born of profound lapses in banking standards’. PPI is the final proof that our banks became rotten.”

Dit is toch andere koek dan het wat omzichtige – zeker naar de bankiers toe – proza van het rapport Wijffels. Bij het opstellen en expliciet maken van hun waardenkompas dat als basis voor een vernieuwd “sociaal contract” moet dienen, kunnen de financiële Finocchio’s en Pipo’s echter naar hartelust uit het rapport van Wijffels c.s. putten. Ook dit is een positief punt dat Wijffels c.s. wat mij betreft zetten.

* * *

luister- & leestips

Een onderhoudend en overzichtelijk betoog over de Kredietcrisis is dat van de historicus Maarten van Rossem op vier CD’s die in 2012 zijn uitgebracht door de Home Academy onder de titel “Kapitalisme“.

Ulrich Beck, in: Ulrich Beck, Anthony Giddens and Scott Lash (eds) (1994/1988): Reflexive Modernization. Politics Tradition and Aesthetics in the modern Social Order / Cambridge, Oxford UK: Polity Press.

Anthony Giddens, in: Ulrich Beck, Anthony Giddens and Scott Lash (eds) (1994/1988): Reflexive Modernization. Politics Tradition and Aesthetics in the modern Social Order / Cambridge, Oxford UK: Polity Press.

Niklas Luhmann (1968): Vertrauen. Ein Mechanismus der Reduktion sozialer Komplexität / Stuttgart: Ferdinand Enke

Niklas Luhmann, in Diego Gambetta (editor) (1988:94-108): Trust: making and breaking of cooperative relations / New York, Oxford: Blackwell