Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Pierre Simons’

door Peter Vandermeersch (hoofdredacteur NRC)
donderdag 23 februari 2012 in De Standaard

Het heeft hem boze commentaren gekost en enkele tientallen abonnees, maar PETER VANDERMEERSCH houdt voet bij stuk: natuurlijk moest zijn krant wel het nieuws meegeven over de hersenscan van prins Johan Friso.

NRC Handelsblad, de krant die ik sinds ruim anderhalf jaar leid, kwam de voorbije dagen in een mediastorm terecht. Reden: we publiceerden zaterdag op de voorpagina van de krant… nieuws. Dat betrof de gezondheidstoestand van prins Johan Friso, de tweede zoon van de Nederlandse koningin Beatrix, die vrijdagmiddag ernstig gewond raakte bij een ski-ongeval in Oostenrijk. Een journaliste van onze krant, Jannetje Koelewijn, was die vrijdag toevallig in Oostenrijk, samen met haar man, een neurochirurg die in Innsbruck een cursus kwam geven aan collega’s.
Jannetje deed wat van elke journalist verwacht wordt. Ze ging op onderzoek naar de feiten. ‘Ik zou een dweil zijn als ik niet probeerde om meer aan de weet te komen’, zegt ze daarover achteraf. Klopt. Ik zou haar ook een dweil hebben gevonden als ze dat niet had gedaan.

Jannetje, die zich ten overstaan van haar bronnen duidelijk identificeerde als journaliste, boekte resultaat. Los van de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) – in Nederland een machtig orgaan dat alle nieuws over de koninklijke familie probeert te kanaliseren – kwam ze in contact met een Oostenrijkse arts die haar openheid van zaken wilde geven. Neen, de prins had geen schedelbasisfractuur, zoals breed werd getoeterd in de media. Maar er waren ernstige zorgen over het gebrek aan zuurstof waaraan de patiënt had blootgestaan. Dat was nieuws.
Nieuws dat ons op de redactie van de krant vanzelfsprekend voor een journalistiek dilemma plaatste. Publiceren we, dan schenden we de privacy van de patiënt, en werken we mogelijk mee aan de schending van het medisch beroepsgeheim. Publiceren we niet, dan laten we na wat we claimen te doen: met onze journalistieke methodes proberen de waarheid over relevante zaken zo genuanceerd mogelijk aan het licht te brengen. All the news that’s fit to print, staat er dagelijks op mijn grote voorbeeld, The New York Times.

De vraag of het nieuws over prins Johan Friso fit to print was, hangt natuurlijk erg samen met de relevantie ervan. Mijn Nederlandse ex-collega van NRC, Daniela Hooghiemstra, betoogde gisteren op deze plek over de koninklijke familie in Nederland: ‘De gevoelens over de koninklijke familie gaan dieper dan menigeen durft toe te geven. Geloof Nederlanders nooit als zijn hun koninklijke familie onbelangrijk noemen. (…) Achter hun onverschilligheid gaat brandende nieuwsgierigheid schuil en hun ‘kritische houding’ verhult onverklaarbare, diepe liefde.’ Terecht heeft ze het over de ‘slaafsheid’ in de berichtgeving over het koninklijk huis.

Die grote liefde en belangstelling voor de Oranjes in Nederland betekenden dat het nieuws over de gezondheidstoestand van Johan Friso vanzelfsprekend relevant was. We oordeelden dus dat onze journalistieke opdracht en het algemeen belang het zwaarst wogen. En publiceerden. Heel eenvoudig, omdat ik het als mijn hoogste opdracht beschouw onze lezers zo snel, betrouwbaar en genuanceerd mogelijk te informeren.

Wisten we dat we met de publicatie lezers tegen de haren in zouden strijken? Vanzelfsprekend (er volgden honderden boze mails en brieven). Wisten we dat we boze en ontgoochelde abonnees zouden verliezen? Natuurlijk (inmiddels tellen we een honderdtal opzeggingen). Wisten we dat we de boosheid van de RVD over ons zouden laten neerdalen? Ja.
Maar de redactie van NRC Handelsblad reageerde zoals een uitstekende krantenredactie dat doet. Nieuws vergaren, controleren, wegen en genuanceerd in de krant brengen.
Het was een redactie die vrijdag net niet in de ban was van het koninklijk ‘delirium’ – dixit Hooghiemstra in diezelfde opiniebijdrage – dat Nederland in zijn ban had. Een delirium dat blijkbaar verstikkend werkt op normale journalistieke reflexen en zeden.

REACTIES  ( zie De Standaard voor meer)   REACTIES

Op 23 februari 2012 zei Jerry Mager:

Het draait natuurlijk om “fit” in fit to print. Direct daaraan vast zit de kwalificatie “goed” in: een goede hoofdredacteur. Geschikt om te publiceren zijn – Nota Bene: naar mijn overtuiging – tegenwoordig vooral die items die gegarandeerd lezersaandacht trekken, beroering veroorzaken en uiteindelijk de verkoopcijfers en de omzet van een gazet doen stijgen. Dondert niet wàt er over mij wordt gezegd of geschreven, áls er maar over mij wordt geschreven. Ook een kortstondige afname van het abonnee-bestand is in dit perspectief vermeldenswaard, omdat het wordt geduid – en liefst snel geduid – als teken van solide kwaliteit van een krant. Ziet: wij brengen nieuws dat de lezers raakt, kijk maar, we verliezen er zelfs abonnees door! Die abonnees komen meestal stilletjes terug of worden vervangen door andersoortige lezers. Ook je abonnement opzeggen is een gebaar maken, macht uitoefenen. Ik weet van mensen die dat enkele keren per kwartaal doen, bij verschillende media.

Fit en goed hebben meerdere betekenisaspecten die per periode afwisselend kunnen worden geactueerd, al naar gelang de vigerende opportuniteit. Een goede hoofdredacteur vandaag de dag is er eentje die de oplagen doet stijgen en daartoe geschikt “nieuws” produceert – pardon: publiceert, natuurlijk. Let wel: ik diskwalificeer niets en kat niemand af, ik duid slechts op mijn manier. Mij lopen in deze context bij een passage als: “ ‘De gevoelens over de koninklijke familie gaan dieper dan menigeen durft toe te geven. Geloof Nederlanders nooit als zijn hun koninklijke familie onbelangrijk noemen. (…) Achter hun onverschilligheid gaat brandende nieuwsgierigheid schuil en hun ‘kritische houding’ verhult onverklaarbare, diepe liefde.’ “ …. de huiveringen over de rug, en dat gebeurt allerminst van bewondering, ontroering of plezier zo verzeker ik u.

Onmogelijk, dat in dergelijke termen de gedragingen van politieke oplichters en daden van financiële fraudeurs geduid zouden worden! Daar worden geheel andere registers voor opengetrokken. Daar worden andere schrijf- en leesconventies aangesproken. Ik vind PVDM tot dusverre een tactisch en strategisch effectief opererende hoofdredacteur wanneer het gaat om het genereren van (lezers-)aandacht, en dus het in de schijnwerpers plaatsen van zichzelf en zijn krant en dus het verhogen van de oplagen van de gazet. Ik ben er vierkant vóór dat mensen meer en vaker de krant lezen en meepraten in het Publieke Debat. Alleen verschil ik vermoedelijk met PVDM van mening en smaak waar het gaat over de thema’s, onderwerpen en inhoud waaróver er dan wel zo druk gepalaverd moet worden. Ik heb echter makkelijk praten, want ik hoef geen gazet rendabel draaiende te houden en daar effectief mee te concurreren op de tegenwoordige lezersmarkt.

* * * * * 

Op 23 februari 2012 zei Martine D., Merelbeke:
Ik begrijp nog altijd de grote adoratie niet dat het anders zo nuchtere Nederlandse volk heeft voor het oranjehof. Maar het is een brug te ver om diagnoses mee te delen van wie dan ook, en is déze dan echt juist ? Er zijn zoveel belangrijkere zaken die verkeerd lopen zoals de bankencrisis, grote fraudezaken enz., daar horen we niets van, alleen als het te laat is.

Op 23 februari 2012, zei Jerry Mager:
# Hear, Hear, Martine! u neemt me de woorden uit de mond: “belangrijkere zaken die verkeerd lopen zoals de bankencrisis, grote fraudezaken enz., daar horen we niets van” … dit soort belangrijk nieuws opgraven, delven, signaleren en duiden dat vergt echte journalistieke kwaliteit, intelligentie, Fingerspitzengefühl en werkelijke journalistieke inspanning. Zoetsappig leuteren over non-issues en schijnheilig sneren – tangentiaal, allusief – vergt helemaal geen intelligente journalistieke inspanning en het verkoopt toch goed. Het zijn de favoriete business-modellen en verdien-formats die de ondernemende carrièrejournailleurs van tegenwoordig hanteren.

Op 23 februari 2012 zei Flor Bomans, Leuven:
Informatie openbaren die bekomen is doordat een ander overduidelijk zijn medisch beroepsgeheim schendt en waarvoor geen dwingende redenen zijn om deze te openbaren, is zelf medeschuldig aan het verspreiden van deze informatie. Mettertijd vernemen wij het wel via de woordvoerder van de getraumatiseerde familie. Enig respect voor privacy is wenselijk, zelfs in een onvolmaakte democratie. Een hoofdredacteur, zeker van een kwaliteitskrant, behoort zulke info niet te publiceren. Beter is het om uitgebreid relevante info te publiceren over het verband tussen de tijd zonder zuurstof, en de kansen op overlijden of overleven met ernstige blijvende handicaps (zelfs als een ‘vegetatief leven’): dan wordt het vanzelf duidelijk voor de lezers hoever het staat. Daarnaast is het uitdrukkelijk wijzen op de risico’s bij allerlei sporten, zeer wenselijk om drama’s te voorkomen.

Op 23 februari 2012, zei Jerry Mager:
# Flor Bomans, hetgeen voor mij deze berichtgeving eens zo stuitend maakt, is – afgezien van de royalty-factor als element van winstgevendheid – het listige en achterbaks-botte koppelen van een algemeen verschijnsel als aantasting van hersencellen door zuurstofgebrek, aan de persoon van Friso. Ik heb in de trein de eerste smakeloze grappen al gehoord in de trant van: dat het uitgerekend de enige zoon met hersencellen moet overkomen, en de hele verdere infantiele reut aan variaties op zo’n thema. Ik kwalificeer dit wel degelijk als uitba/uiten van “het merk Koningshuis” ten behoeve van nieuwsproductie en boosting van omzet. Toevallig (?) speelt uitgerekend nu dat bizarre item van ongevraagd tv camera’s ophangen door “Eyeworks” in het VU medisch centrum, ten begoeve van een tv-programma! Het verbijsterendste is misschien nog de geregisseerde vorm waarin de verontwaardiging hierover gestalte krijgt. Het is the thin edge of the wedge voor ons allemaal. Straks zijn ook u en ik vogelvrij.

Op 23 februari 2012, zei Patrick L., Turnhout:
Gaat die Oostenrijkse dokter niet in de fout? Wat is er van het medisch geheim gebleven?

Op 23 februari 2012, zei Pierre Simons, Tongeren:
de oostenrijkse dokter bespreekt de casus met de de neurochirurg ,echtgenoot van de journaliste , deze hoort dit toevallig , verklaart ze zelf , en brengt het uit .

Op 23 februari 2012, zei Agnès N., Brussel:
Juist. Zelf gezien en gehoord op tv.

Op 23 februari 2012, zei Jerry Mager:
Hier vind ik het Vlaamse idioom van ‘in hetzelfde bedje ziek liggen’ heel mooi van toepassing. Wie er in dit geval in welk bedje ziek ligt met of zonder wie, mag u zelf verzinnen. Zacht gezegd zou je nog van rol-vervaging (of is het toch norm-vervaging?) kunnen spreken, maar dan moet je wel in een eufemistische stemming verkeren.

Op 23 februari 2012, zei Annelies Seynnaeve, Voormezele:
‘Die grote liefde en belangstelling voor de Oranjes in Nederland betekenden dat het nieuws over de gezondheidstoestand van Johan Friso vanzelfsprekend relevant was’. Als dat de nieuwe norm wordt, dan is het afgelopen met de medische privacy van alle BV’ers en BN’ers. Het koninklijk ‘delirium’ werkt inderdaad verstikkend op normale journalistieke zeden.

Op 23 februari 2012, zei Annelies Seynnaeve, Voormezele:
Onze grote liefde en belangstelling voor de auteur maken elk nieuws over zijn aambeien en prostaat vanzelfsprekend relevant. Volgens zijn eigen redering dan toch.

Op 23 februari 2012, zei Jerry Mager:
# Annelies, Ik heb hartelijk om uw info gelachen! Zo leren wij Nederlanders de hoofdredacteur PVDM van onze Nederlandse Standaard in rap tempo en zeer intiem kennen!

*  De Groene Amsterdammer, het Gorilla-cartoon van 22-02-2012  –  “Meldpunt”

Advertisements

Read Full Post »