Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘verkiezingen in Rusland’

Stemmen op Poetin (5) door Michel Krielaars 
in de NRC van 07 maart 2012

* zie de NRC voor volledige tekst 
Of Poetin nu met 53 procent heeft gewonnen, zoals Russische verkiezingswaarnemers van Burger Waarnemer, Jabloko en Golos beweren (zie Novaja Gazeta van vandaag), of met 64 procent, zoals de Centrale Kiescommissie zegt, sowieso is hij de winnaar van de afgelopen presidentsverkiezingen. Want zelfs als je van die 53 procent alle stemmen aftrekt, die min of meer onder dwang zijn uitgebracht, dan nog blijft er een harde kern van zo’n 35 procent van het electoraat over, die echt in hem gelooft. En daarmee wint hij van alle andere presindetskandidaten.

Die kern van Poetin-aanhangers kom je weliswaar in beperkte mate tegen in Moskou en Sint-Petersburg, maar bevindt zich vooral in de provincie. Op het Manegeplein waren ze de afgelopen dagen niet te vinden, want iedere ‘Poetinaanhanger’ of Nasji-activist die daar rondliep, was toch echt alleen tegen betaling komen opdagen, het spijt me voor hen die anders geloofden.
In de provincie wordt Poetin gezien als de beste garantie voor stabiliteit en vooruitgang. Ook heeft hij daar de reputatie van de enige die het Amerikaanse beest buiten de poorten kan houden. Want als er iets de afgelopen maanden is gebleken, dan is het hoe groot het wantrouwen van Poetin jegens de Verenigde Staten is. Niet ten onrechte wordt er in veel media op gewezen dat de Oost-Westbetrekkingen moeilijke tijden te wachten staan. Dat kon je ook al opmerken uit de eerste felicitaties die Poetin ontving: van de bevriende leiders van Syrië en Iran.

Toch moet je de verkiezingsstrijd ook oneerlijk noemen. Want Poetins zogenaamde tegenkandidaten hebben – zoals door de OVSE ook is benadrukt – amper kans gekregen om een normale verkiezingscampagne te voeren. Poetin heeft de afgelopen maanden heel Rusland doorgereisd, overal grote financiële beloftes gedaan, vooral aan het leger. Als beheerder van de staatskas kan hij dat makkelijk doen. Het is de klassieke methode van presidenten uit Zuid-Amerikaanse bananenrepublieken, waarvan het huidige Rusland sinds 1996 een Europese variant is geworden. Bovendien waren de tegenkandidaten als alternatief voor Poetin in de ogen van veel Russen ongeloofwaardig, juist omdat iedereen weet dat ze marionetten van het Kremlin zijn.
……………  …………………  …………..
Hoe het Kremlin erin zal slagen die middenklasse te paciferen, wordt de grote vraag van de komende maanden. De mogelijke vrijlating van Chodorkovski, zoals gisteren door Medvedev werd aangekondigd nadat hij – met toestemming van Poetin – opdracht had gegeven om de aanklacht tegen de in ongenade gevallen oligarch opnieuw te onderzoeken, zou een eerste stap kunnen zijn. Al kan ik het me niet voorstellen dat dit gebeurt, gezien de haatdragende taal die Poetin in het nabije verleden aan Chodorkovski’s adres heeft geuit en het gevaar dat de charismatische en bij de protesterende middenklasse geliefde Chodorkovski op politiek gebied voor hem vormt. http://www.youtube.com/watch?v=xSzAcIgv9NU
………..  ………………..
De politiegeneraals, die bij de Poesjkinbiosscoop vanaf een verhoging lachend en zelfingenomen toekeken hoe hun manschappen te werk gingen alsof ze naar een slapstickfilm keken, verschilden trouwens in hoge mate van de angstige ordehandhavers in burger, die ik tijdens de betoging van 5 december zag. ,,Met een beetje geluk kunnen we nog twaalf jaar door sparen,” zei vanmorgen mijn bovenbuurman, een politiegeneraal, die net een tweede villa in Zuid-Frankrijk heeft gekocht.
……………….  ……………………..
Zaterdag wordt op de Nieuwe Arbat een nieuwe anti-Poetindemonstratie gehouden. Er mogen maximaal 50.000 mensen aan meedoen. Maar zoals het er nu naar uitziet, wordt het geen succes. Voor de protesterende middenklasse lijkt het over, wat maandagavond al te merken was aan de neerslachtigheid die in hun gelederen was waar te nemen. Zolang de olieprijs hoog staat, zitten Poetin en zijn clan goed. De behoudende Russen kunnen tevreden zijn.
De vraag is alleen hoe lang dat gaat duren. Het lijkt er namelijk op dat er onder Poetins systeem van een zich verveelvoudigende corruptie en een gebrek aan initiatief om de economie daadwerkelijk te diversifiëren er de komende jaren sprake zal zijn van stagnatie. Zeker nu Poetin een groot deel van het budget aan het leger gaat uitgeven en, zoals de bekwame ex-minister van Financiën Koedrin in september al heeft aangegeven, er over een paar jaar geen kopeke meer over is om de pensioenen van te betalen en het onderwijs en de wetenschap weer een beetje op niveau te krijgen. Ook wat dat betreft begint Rusland steeds meer op het door het Nederlandse bedrijfsleven bewonderde Chili van generaal Pinochet en buurland Wit-Rusland te lijken. Door iedereen moet daarom gehoopt worden dat Poetin de komende jaren de hebzucht van de hem omringende machtselite (voor hun namen, miljardenvermogens, familiebanden, etc. zie: http://eng.election2012.ru/reports/1/) in bedwang kan houden en er, anders dan Medvedev, in slaagt de economie van zijn land te hervormen en nieuwe oppositiepartijen een kans te geven.

 

Jerry Mager schrijft op 8 maart  (zie NRC voor meer reacties) 

Ik begin zo langzamerhand toch ietwat balsturig te worden, omdat wij niet op Vlad Poetin en Mitt Romney mogen stemmen. Waarom eigenlijk niet? Het is tenslotte geglobaliseerd amusement. In zo’n carrouselbusje gratis door Moskou worden getourd, dat lijkt me wel wat. Ongetwijfeld komt daar een knap hand- en drinkgeldje bij, dus dat zie ik wel zitten.

De webstek Election2012 die Michel Krielaars aan het eind geeft, doet bij mij enige weemoed rijzen: waarom hebben wij zoiets niet (meer)? Bijvoorbeeld, die nieuwste ophanden zijnde parlementaire enquête over het reilen en zeilen bij de geprivatiseerde woningbouwcorporaties en hun vetverdienende managers doet me nu al gaaaapen. Weer een aantal dikbetaalde bijbaantjes voor politici die in zo’n enquête-commissie worden gemanoevreerd als beloning voor “aan de partij” bewezen diensten. Op ons aller kosten en zonder dat we daar veel resultaat en toegevoegde maatschappelijk waarde voor terugzien. Gaááháááp. (By the way, dáárom is volgens mij het PvdA-partij-establishment zo tégen samenwerking met de SP, want dan zou vriendjespolitiek rond de staatsruif weleens in schrille contrasten kunnen komen te staan)

Op de site E2012 lees ik o.a.: ”The report compiles and organizes all publicly available information on business ties of Russian Government members and their closest family. The authors carefully verified all the information using publicly available sources, including various databases, the official government registry of companies, company financial reports, and information from tax, registration and other authorities. Combining this information in one report enabled us to get a clear picture of the inter-relationship between various Government ministers’ business interests and the interests of their closest family members and friends. “
Dat is andere journalistieke koek dan wij krijgen voorgesneden. Hier berichten zich als kwaliteitskrant afficherende gazetten over een man die onder een lawine werd bedolven, op een manier die voor mij de grenzen van zowel het betamelijk als het banale meer dan eens overschreed, terwijl bijvoorbeeld over de falende managers van woningcorporaties na enkele obligate verontwaardigde stukken het stilzwijgen verder wordt bewaard. Wat wordt er van die fat cats? (bijvoorbeeld van Woonbron en Vestia). Waar gaan zulke lui met hun dure wachtgeld wonen? Ongetwijfeld in vergelijkbare negorijen als die Russische politiegeneraals. Indien ze niet alweer geruisloos aan de Staatstrog worden ingeplugd.

Geen wonder dat ik van mensen hoorde – al langer geleden trouwens – die hun optrekjes in die contreien verkochten, omdat de buurt zo achteruit kachelde vanwege de nieuwe buren.
Destijds, zo begreep ik, ging het vooral om exponenten van dat bedrijfsleven die Pinochet en Wit-Rusland zo vurig bewonderen, maar de soorten niet te pruimen nouveau riches breiden zich als een resistent virulent pestvirus in kwiek tempo uit. De wet van Gresham geldt ook voor die topos: snobistic-and-worse-neighbours drive out the nice and normal neighbours.

Een Christian Wulff krijgt als ex-bondspresident van Duitsland levenslang aan fooi uit de staatskas twee ton uitbetaald. Als dat geen perverse prikkel is, weet ik het niet. Maar de grootste heisa in de media gaat over het aantal afzeggingen van bobo’s voor de taptoe en het afscheidsfeestje die Wulff rechtens en van staatswege toekomen! Goddank. Gelukkig zijn ze buiten ons welgemanierde Westeuropa veel corrupter, want daar zijn zulke zaken niet beschaafd bij wet geregeld.
Om positief af te ronden: wat ik enigszins hoopgevend vind is dat Michel Krielaars meldt dat die Russische ordehandhavers in burger angstig zouden zijn; blijkbaar geen sadistische thugs-in-staatsdienst die voor zo’n gelegenheid uit de martelkelders van de Loebjanka (Лубянка) worden gevist en op het volk losgelaten. Zo hep elk nadeel toch z’n voordeel. Nu bij ons nog.

www.nelpuntnl.nl

 

Advertisements

Read Full Post »